Το να καλούμαι να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σας σχετικά με ένα τέτοιο game, όπως είναι το “Uncharted 3”, είναι πραγματικά μια σχετικά απλή υπόθεση. Το game από μόνο του «παίρνει απ’ το χεράκι» το χέρι μου…ή μάλλον τα δάχτυλα που «χτυπάνε» το πληκτρολόγιο και «ζωγραφίζει» (τουλάχιστον στο μυαλό μου) αθέλητα και «παρά φύσιν» κόσμους και συναισθήματα…ταξίδια στον χρόνο.
Βέβαια, εγώ δεν είμαι εσείς…το καλύτερο λοιπόν που μπορώ να κάνω είναι να σας μοιράσω ένα εικονικό ζευγάρι 3D γυαλιά…
Ξετυλίχτε τα!
Φορέστε τα!
Ακολουθήστε με!
…ακολουθήστε την ματιά ενός τριανταπεντάχρονου, μέσ’ απ’ το κόκκινο και μπλε συναισθηματικό φίλτρο ενός παιδιού δέκα χρονών…
All kids dream…
«Κάποιοι άνθρωποι ονειρεύονται παίζοντας, μα όχι το ίδιο. Αυτοί που παίζουν ως “μεγάλοι”, στις αραχνιασμένες εσοχές του νου τους, σκοτώνουν τα όνειρά τους υπνωτισμένοι απ’ τη ματαιοδοξία τους. Όμως εκείνοι που παίζουν σαν παιδιά, είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι…γιατί μπορούν να ζουν τ’ όνειρό τους παίζοντας, με ορθάνοιχτα μάτια…
…This, I did…»
-Ζητώντας συγγνώμη απ’ τον T.E. Lawrence- Συμμετέχοντας σ’ ένα παλαβό ταξίδι που ξεκίνησε μήνες πριν την κυκλοφορία του παιχνιδιού, μέσ’ απ’ το βήμα του PS3 World, ήλπιζα σε μια ακόμη “gaming Ιθάκη”. Ήθελα να περιπλανηθώ ξανά στους αχαρτογράφητους κόσμους του Nathan Drake. Να περπατήσω σε ξεχασμένες πολιτείες. Να ταλαιπωρηθώ από γρίφους και “villains” και εντέλει να καταλήξω νικητής, ίσως και τροπαιούχος. Σ’ ένα σύμπαν θεμελιωμένο απ’ το μαγικό μυστρί της Naughty Dog.
