PS3World.GR

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία μονομαχία των δύο πλευρών. Οι άνθρωποι επαναπαύονται νομίζοντας ότι ξεμπέρδεψαν μία και καλή μαζί τους αλλά ο Optimus Prime και η παρέα του γνωρίζουν ότι η απειλή δεν έχει πάψει να υφίσταται. Πολλές περίεργες κινήσεις δεν τους αφήνουν να ησυχάσουν. Οι ενδείξεις ότι οι Decepticons επέστρεψαν είναι παραπάνω από εμφανείς. Δε χρειάζεται να δουν καν τον φοβερό Megatron και τον πιστό του ακόλουθο Starscream για να το επιβεβαιώσουν. Πρέπει να λάβουν τα μέτρα τους, η περιπέτειά μας μόλις ξεκίνησε! Το σενάριο δεν είναι για όσκαρ αλλά κάνει τη δουλειά του. Άλλωστε αυτό είναι (και ήταν) το μοτίβο στα εκπληκτικά ρομπότ – οχήματα!

Τα γραφικά δεν είναι αντάξια του ονόματος του τίτλου. Είναι σα να βλέπουμε κάποιο από τα πρώτα παιχνίδια της τωρινής γενιάς. Δυστυχώς η ανάμειξη του High Moon Studios δεν άλλαξε τη ρότα προς το καλύτερο. Τόσο στους Transformers, όσο και στα περιβάλλοντα κυριαρχούν μουντοί χρωματισμοί χωρίς ζωντάνια. Ακόμα και το ρομπότ – πρωταγωνιστής το οποίο κάθε φορά ελέγχουμε δεν είναι λαμπερό. Τουλάχιστον είναι πολύ καλοσχεδιασμένο με εντυπωσιακές λεπτομέρειες που κλέβουν την παράσταση. Το μεγαλύτερο παράπονο από αυτό το παιχνίδι είναι το γεγονός ότι όλα τα κοινά (μη βασικά) ρομπότ μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Είτε είναι Autobots είτε είναι Decepticons, έχουν βγει από το ίδιο καλούπι με μικρή διαφορά στα χρώματα. Το χειρότερο είναι ότι έχουν ακριβώς τα ίδια όπλα και ιδιότητες. Γενικότερα, λείπει η προσωπικότητα. Μόνο οι αρχηγοί είναι δυνατοί και προκλητικοί. Στα του περιβάλλοντος τώρα … απλώς δεν εντυπωσιαζόμαστε. Ή θα βρισκόμαστε σε τεράστιες άδειες εγκαταστάσεις ή θα είμαστε στην εξοχή όπου τα δέντρα είναι σπάνια. Μαχόμαστε μέσα σε τόσα κτήρια ή σε δρόμους μεγαλουπόλεων και δε βλέπουμε ποτέ έναν άνθρωπο. Μόνο τους αντιπάλους μας βλέπουμε, οι οποίοι έρχονται κατά κύματα. Όταν είμαστε στη φύση, κατά έναν περίεργο λόγο, τα δέντρα είναι ελάχιστα. Βλέπουμε πολλούς γκρίζους βράχους δεξιά-αριστερά και τα δέντρα σπανίζουν! Μοιραία, ο τίτλος στερείται χρώματος.

Το gameplay δε μας συγκλονίζει, είναι σα να παίζουμε ένα οποιοδήποτε FPS (Activision). Αυτό το οποίο θα μας έκανε να ξεχάσουμε τα υπόλοιπα προβλήματα, δυστυχώς δεν υπάρχει. Μιλάμε για τις επικές μάχες. Αντιθέτως, βρισκόμαστε σε ένα μεγάλο πεδίο μάχης με πάρα πολλές μικρές καταστάσεις πολέμου. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κάθε χαρακτήρας τον οποίο ελέγχουμε μπορεί να πάρει τρεις μορφές. Τη ρομποτική, του οχήματος και μία ενδιάμεση. Στην τελευταία γινόμαστε όχημα με όπλα! Μπορεί να φαίνονται περίπλοκα όλα αυτά, αλλά ευτυχώς ο χειρισμός είναι παιχνιδάκι! Κάθε χαρακτήρας έχει τις δικές του μοναδικές ιδιότητες οι οποίες ενεργοποιούνται με το R1 και το L1. Ένα υπερ-πολυβόλο που διαλύει σαν λαμαρίνες τους εχθρούς μας, κατευθυνόμενες νάρκες και η δυνατότητα να «τραβάς» ζωή είναι μεταξύ άλλων. Οι δημιουργοί σκέφτηκαν σωστά να μας δώσουν διαφορετικό ρομπότ για κάθε αποστολή. Μάλιστα, μπορεί να είναι Autobot ή Decepticon. Από την πρώτη κατηγορία ελέγχουμε τους Mirage, Ironhide, Optimus Prime και Bumblebee. Από τη δεύτερη χειριζόμαστε τους Laserbeak, Shockwave, Starscream και τον φοβερό Megatron.

Στο multiplayer κομμάτι δε θα δούμε καινοτομίες. Υπάρχουν τέσσερεις κλάσεις τις οποίες μπορούμε να επιλέξουμε. Οι scout, hunter , commander και warrior. Αναλόγως με την επιλογή μας μεταμορφωνόμαστε σε αυτοκίνητο, αεροπλάνο, νταλίκα ή τανκ. Κάθε κατηγορία έχει τα δικά της όπλα και χαρακτηριστικά. Όσο ανεβαίνουμε τα επίπεδα, τόσο περισσότερα ξεκλειδώνουμε. Μέσα στις επιλογές υπάρχει βαρύς και έξυπνος οπλισμός. Τα modes χωρίζονται σε Deathmatch, Team Deathmatch και Conquest. Τα δύο πρώτα δε χρειάζονται κάποια επεξήγηση. Το Conquest είναι ουσιαστικά ένα Capture the flag στα μέτρα του τίτλου. Υπάρχει ποικιλία στις επιλογές, ενώ ακόμα και όταν η πίστα είναι γεμάτη, το lag είναι απόν. Ως εδώ ήταν τα θετικά. Το μεγαλύτερο αρνητικό είναι τα επίπεδα της κατάταξης. Το μέγιστο επίπεδο είναι το εικοστό (20) και το χειρότερο είναι ότι το φτάνουμε παίζοντας μισή ώρα Conquest! Με λίγα λόγια, αν και υπάρχει Multiplayer,ουσιαστικά δεν προσδίδει καθόλου στη διάρκεια του τίτλου!

Ο ήχος ξεχωρίζει αμέσως λόγω του Soundtrack που παίζει. Το έχουν δανειστεί από την αντίστοιχη ταινία, ίσως λίγο αλλαγμένο, και ξεχειλίζει από «επικότητα.»! Εκεί που χρειάστηκε να βάλουν το χεράκι τους τα στούντιο παραγωγής, τα πράγματα οδηγήθηκαν προς την μετριότητα. Οι εκρήξεις και οι ήχοι των όπλων δεν είναι όπως θα έπρεπε. Είναι πολύ «soft» αντί να πέφτουν τα τσιμέντα. Ευτυχώς διασώθηκαν οι φωνές των πιο διάσημων ρομπότ. Παρόλο που δεν είναι τέλειες βρίσκονται σε ένα πολύ καλό επίπεδο.

Σε γενικές γραμμές, το Transformers: Dark of the Moon προσπάθησε να κάνει το «κάτι παραπάνω», αλλά έχει πολλές ελλείψεις. Δεν επιβεβαιώνει απόλυτα τον κανόνα ότι «τα βασιζόμενα σε ταινίες παιχνίδια είναι άθλια» αφού έχει πολλά καλά χαρακτηριστικά. Ως τίτλος έχει δυνατότητες αλλά δεν του έδωσαν τη δέουσα σημασία με αποτέλεσμα να μην ξεφεύγει από τη μετριότητα. Σίγουρα χαρακτηρίζεται χαμένη ευκαιρία.