Ιnglourious Βasterds!
Ο άνθρωπος είναι ένα περίεργο ον. Διπρόσωπο.
Από την (όποια) αρχή της δημιουργίας του ήταν ικανός για το καλύτερο…αλλά και για να σκοτώσει τον Άβελ…
…χτίζει πολιτισμούς, ανακαλύπτει τέχνες και γράμματα, δοξάζει θεούς…ασελγεί στον συνάνθρωπό του, περπατάει επί πτωμάτων, καταστρέφει κόσμους…όλα αυτά εμείς!
Θαρρώ λοιπόν πως το ‘χουμε μέσα μας!
Όπως επίσης θαρρώ πως ενδόμυχα, κάπου στο βάθος της κρυμμένης ανωμαλίας μας, μας εξιτάρει όχι να φερόμαστε (υπάρχουν και νόμοι), αλλά να σκεφτόμαστε πού και πού και κάπως…χμμμ…“περίεργα”! Γουστάρουμε να κάνουμε σκέψεις διαφορετικές ή να αναλογιζόμαστε πως θα ήταν αν ήμασταν καθάρματα.
Μπάσταρδοι!
Τα video games μας προσφέρουν αυτή τη δυνατότητα με το μικρότερο δυνατό προσωπικό κόστος...
…και η “Rockstar” προσφέρει αυτή τη δυνατότητα στα video games μέσα απ’ τη σειρά “Grand Theft Auto”...
Ξεκινάμε λοιπόν με το πρώτο μέρος ενός αφιερώματος, ως ελάχιστο φόρο τιμής, σε μια σειρά που μας έχει χαρίσει απίστευτες αναμνήσεις και αξεπέραστη διασκέδαση. Περιμένοντας το άρτι ανακοινωθέν “V”, βάζουμε το CD και μπαίνουμε στην “Πρώτη Εποχή” του “gaming σύμπαντος” των GTA…ελάτε να το “κάψουμε” ξεκινώντας απ’ την “Liberty City”:
- GTA (1997)
Ο πρώτος “Μεγάλος Ληστής Μηχανοκίνητων Οχημάτων” μπήκε νόμιμα στη ζωή μας εν έτη 1997. Η ιστορία του, απλή και απόλυτα αμαρτωλή: είστε ένας επίδοξος κακοποιός που θέλει να γίνει το Nr.1 σε κάθε πόλη που διαδραματίζεται το παιχνίδι και είστε ελεύθεροι να κάνετε σχεδόν ό,τι κατεβάσει ο νους σας για να το επιτύχετε.
Πνευματικό παιδί του David Jones, ενός επίσης “παρανοϊκού” μυαλού που έχει γεννήσει και τα αυτοκαταστροφικά “Lemmings”, και των αδελφών Dan και Sam Houser, συν-ιδρυτών της επικής “Rockstar Games”, ο “Πατέρας” του franchise ήρθε εντελώς ξαφνικά να ταράξει τις gaming εμπειρίες μας και να τις συνοδεύει έκτοτε για πάντα.
H “DMA Design” (πλέον “Rockstar North”) συνέλαβε ένα ιδιαίτερο game γεμάτο καινοτομίες και εκπλήξεις. Βάζοντας το CD στην κονσόλα μπαίνατε σε έναν “open world” κόσμο, γεγονός το οποίο ως όρος και μόνο ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του. Για να ακριβολογούμε μάλιστα, ήταν ουσιαστικά το πρώτο game “ανοιχτού κόσμου” που γνωρίσαμε ποτέ ως gamers, μιας και οι ελάχιστες μέχρι τότε προσπάθειες ως εισαγωγή στο είδος κρίνονται ως…“μη γενόμενες”!
Επίσης, ως είδος, το “GTA” εισήγαγε και νέα πρωτότυπα χαρακτηριστικά όπως η έννοια “Action/Adventure”. Ήταν ένα παιχνίδι που όπως η “πυρηνική λογική” του έτσι και το είδος στο οποίο ανήκε, δεν μπορούσε κάποιος “στο τότε” να το αποκρυπτογραφήσει εύκολα. Ήταν ένα “ανένταχτο” game: action πυρήνας, adventur-άδικη αίσθηση αποστολών, αποφορτίζουσα driving ποικιλία, δομικά role playing στοιχεία, stealth πινελιές.
Τα γραφικά του ήταν για την εποχή αρκετά καλά, με μια καρτουνίστικη διάθεση η οποία ενισχυόταν φοβερά απ’ τους διαλόγους…που δεν υπήρχαν! Στο παιχνίδι δεν υπήρχε πραγματική γλώσσα ως σεναριακοί διάλογοι αλλά ένα απίστευτα επιτυχημένο, χιουμοριστικό και ανακουφιστικό μαξιλαράκι με τη μορφή ενός ακατάληπτου “μπλα-μπλα”…μπορεί κανείς να το παρομοιάσει μ’ αυτά που “λέει” κάποιος τιγκαρισμένος στο ευγενές αέριο ήλιο…και είναι όντως πολύ ανακουφιστικό όταν “επιστρέφεις” αστεία στην gaming πραγματικότητα ακριβώς μετά από ένα ακόμα kill!
Η προοπτική του game ήταν δυσδιάστατη και κατοπτική (top-down view) που ενώ με την πρώτη ματιά σου “χτύπαγε” γι’ αστεία, δεν μπορούσες παρά να υποκλιθείς στην gameplay λειτουργικότητά της απ’ την πρώτη κιόλας αποστολή.
Από εδώ επίσης είχαμε και την εισαγωγή “καμουφλαρισμένων” USA πόλεων ως setting, με τη σειρά να εκκινεί κάπου στην “Liberty City” (a.k.a. New York) και να ταξιδεύει ingame ως το “San Andreas” (a.k.a. San Francisco) και την αγαπημένη μου “Vice City” (a.k.a Miami).
…και οι πρωτοτυπίες δεν σταματούν εδώ:
- Γουστάρεις να παίξεις αποστολές; Done!
- Γουστάρεις να περιπλανιέσαι στην πόλη κάνοντας καφρίλες; Done!
- Γουστάρεις απλά να κάνεις βόλτες μ’ ένα αυτοκίνητο ή μια μηχανή; Done!
- Θες να δείρεις κάποιον ή να τον σκοτώσεις με χίλιους δυο τρόπους; Done!
- Θες να…ρευτείς ή να…“αεριστείς” για να προκαλέσεις κάποιον τυχαίο πεζό; Done!
- Γουστάρεις να μην παίξεις ποτέ άλλο game και να παίζεις μόνο αυτό; Done!
…μέχρι και τάνκ μπορείς να χειριστείς και να τα κάνεις όλα λίμπα!
Ιδιαίτερη μνεία επιβάλλεται όμως να γίνει και στο soundtrack. Ακόμα μια επική καινοτομία: το GTA εισήγαγε αυτό που σήμερα θεωρούμε κοινότυπο ως “ραδιοφωνικοί σταθμοί”. Περπατώντας στην πόλη το μόνο που άκουγες ήταν οι ήχοι της κίνησης στους δρόμους ή των πεζών. Κλέβοντας και μπαίνοντας σ’ ένα όχημα, όπως και στην πραγματικότητα, άκουγες μουσική μέσω ραδιοφωνικών σταθμών…ή τις συνομιλίες των αστυνομικών που ήταν στο κατόπι σου (οκ, πάλι σε στυλ “μπλα-μπλα”) υποκλέπτοντας τη συχνότητα του “cb”. Χαρακτηριστικό μάλιστα της τεχνολογίας του game (που ήταν ξανατονίζουμε πολύ μπροστά απ’ την εποχή του), ήταν το γεγονός πως μπορούσες αφού φόρτωνες το παιχνίδι να βγάλεις το CD και να το αντικαταστήσεις με ένα οποιοδήποτε CD μουσικής. Την επόμενη φορά που θα έμπαινες σε κάποιο αμάξι, θα άκουγες με έκπληξη να παίζει και κάποιο random κομμάτι απ’ το CD που μόλις “έτρεξες” (PC & PS εκδόσεις)!
Περνώντας λοιπόν στους “μπάτσους”, καταθέτουμε πως το παιχνίδι είχε ένα διαφορετικό σύστημα “Νέμεσις”: ανάλογα το μέγεθος της καφρίλας στην οποία επιδιδόμασταν υπήρχαν και πηλίκια αστυνομικών τα οποία ενεργοποιούνταν και αντίστοιχες αστυνομικές δυνάμεις έσπευδαν προς καταστολή. Ήταν η εισαγωγή του ασύγκριτου “Wanted Level”. Τα πηλίκια εδώ ήταν μέχρι 4 και υπήρχε η δυνατότητα να τη σκαπουλάρεις (κομματάκι δύσκολο στο μέγιστο level) σπεύδοντας σε κάποιο “respray shop” όπου έβαφες διαφορετικά το όχημά σου ή βρίσκοντας τα υπερ-σπάνια “cop bribes” που υπήρχαν στην πόλη.
Γενικά, το game με την πρώτη ματιά σε κορόιδευε μιας και το λόγιζες παιδικό, όμως ήταν μια απόλυτα “mature” και “αγορίστικη” εμπειρία. Θυμάμαι ακόμα με νοσταλγία το υπέροχο “damage system” των αυτοκινούμενων που άφηνες να λειτουργήσουν ως κινητές βόμβες, τους κατακόκκινους λεκέδες με τους οποίους χρωμάτιζε την άσφαλτο το άμοιρο θύμα που έλιωνες κάτω απ’ τις ρόδες σου, τα ασύγκριτα μέχρι και σήμερα “Gouranga”!
Κλείνοντας την επική “Πρώτη Εποχή” και ελπίζοντας να μας συγχωρέσετε για το βέβηλον και μόνο της προσπάθειας, ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει στα “GTA: London 1969” και “GTA: London 1961” που κυκλοφόρησαν 2 χρόνια αργότερα, το 1999. Tα μοναδικά GTA που διαδραματίζονται σε υπαρκτό setting, το Λονδίνο και τα μοναδικά επίσης στα οποία εγκληματούμε εκτός Ηνωμένων Πολιτειών:
- GTA: London ‘69
...και απαιτείται ξεχωριστή αναφορά μιας και μιλάμε για το πρώτο expansion ever του Playstation! (απλά respect).
Το game δεν προσφέρει κάτι διαφορετικό στην ουσία του πέρα απ’ το setting και την εποχή. Απ’ τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνει κανείς πως μεταφερόμαστε στο Λονδίνο, με τα “αμερικανιζέ” “cop πηλίκια” να αντικαθίστανται από τα Βρετανικά “ημίψηλα” και τις καινοτομίες να αρχίζουν και να τελειώνουν στον αριθμό των νέων αποστολών (32) και των έξτρα οχημάτων της εποχής (30).
Από το “Λονδίνο” πάντως ξεκινάει και η ίδια η Rockstar να “παίζει” με ένα περιπαικτικό νούμερο…το “69”…
- GTA: London ‘61
Το συγκεκριμένο expansion κυκλοφόρησε μόνο για PC με setting το Λονδίνο του 1961. Είναι το πρώτο χρονολογικά Grand Theft στην “μυθολογία” του franchise και όπως και το προηγούμενο διατηρεί την top-down view και τα χαρακτηριστικά του “μπαμπά” του χωρίς σημαντικές πρωτοτυπίες.
Τόσο το “London ’69” όσο και το “1961” απαιτούσαν το αρχικό δισκάκι για να “τρέξουν” και παρότι μη (πλέον) καινοτόμα, ενίσχυαν και διατηρούσαν στο έπακρο την προαιώνια ανάγκη μας για καφρίλες!!!
Κάπως έτσι κλείνει η επική πρώτη εποχή των GTA, με τα αρχικά παιχνίδια να είναι η επιτομή της επιτυχίας, να διαμορφώνουν ένα διαφορετικό gaming στυλ και άποψη, να χτίζουν “genre” και να γεννούν μια “sandbox” – όπως το είδος τους, ανοιχτή και ατέρμονη δηλαδή – “fan base”.
Για όσους άτυχους δεν έχουν παίξει το πρώτο μέρος ή για όσους νοσταλγούς γουστάρουν να θυμηθούν τις απαρχές της σειράς, μας δίνεται ως free downloadable από την ίδια τη Rockstar, όπως και το “GTA 2”…αλλά γι’ αυτό θα τα πούμε στο δεύτερο μέρος…
